چهارم فوریهء ۲۰۱۰ - قاهره - مصر

شاید بتوانی جلوی من را بگیری، شاید بتوانی جلوی ما را بگیری، اما جلوی ایدهء من را نمی توانی بگیری،
جلوی ایدهء ما را نمی توانی بگیری، وقتی که بذر ایدهء ما کاشته شد، جلوی آنرا با هیچ توانی نمیتوانی بگیری. حتی اگر آن ایده را پدران ما کاشته باشند، یا پدران پدران ما نهالِ داشتن کشوری آزاد را کاشته باشند،  درخت آزادی به بار خواهد نشست برهمان خاکِ پدران پدران ما، دیر یا زود، آزادی به بار خواهد نشست

و بعضی از  ما،‌ بچه های نسل انقلاب و جنگی هشت ساله برای سال ها دهه ها و قرن‌ها هم اگر لازم بود صبوری خواهیم کرد که بی گمان، بی صبری خشونتی ذهنی است. ما صبر خواهیم کرد حتی اگر قرار باشد تنها پسران  ما میوهء آزادی را بچینند، حتی اگر پسران پسران ما و فقط جشن شادی آنرا بگیرند. ما صبوری خواهیم کرد وآنروز خواهد رسید.

از دست نوشته های یک درخت سرو در مسیر لندن به قاهره
در آستانهء سالگرد یک انقلابِ اسلامی-مقوایی

آرش سبحانی، خوانندهء راک گروه کیوسک به همراه امام خمینی مقوایی

پینوشت:  نگارنده در شک و تردید بود که این نوشته را بفرستد یا نه، خلاصه ترس و هزینهء بالای قضاوت شدنداشت مجبورش میکرد که بگذارد  در دفترچه خاطراتش بماند تا شاید فقط بعدها  دست نوهء کنجکاوش به این نوشته برسد که دوستش از ونکوور نظرش را عوض کرد. اگر شعاری شده دیگه به بزرگی خودتون و بزرگی امام مقوایی مان ببخشید.  

]]> http://tallcypress.com/2012/02/04/%d8%af%d9%87%d9%87%d8%a1-%d9%85%d9%82%d9%88%d8%a7-%d9%85%d8%a8%d8%a7%d8%b1%da%a9/feed/ 0 tallcypress Photo on 2012-02-04 at 09.34 arashandImamMoghava http://tallcypress.com/2011/12/12/%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%88%d9%86-%d9%86%d9%85%db%8c%d8%a7%d8%af-%d9%87%db%8c%da%86%d9%88%d9%82%d8%aa%d8%8c-%e2%80%8c%d9%85%d8%b1%d8%aa%d8%b6%db%8c/ http://tallcypress.com/2011/12/12/%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d9%88%d9%86-%d9%86%d9%85%db%8c%d8%a7%d8%af-%d9%87%db%8c%da%86%d9%88%d9%82%d8%aa%d8%8c-%e2%80%8c%d9%85%d8%b1%d8%aa%d8%b6%db%8c/#comments Mon, 12 Dec 2011 03:04:44 +0000 سرو‌ بلند http://tallcypress.com/?p=144 به خواندن ادامه دهید →]]>  بالاخره به لندن بارونی برگشتم، هم من برگشتم و هم بارونی که مدتی ازش انگار خبری نبوده.

حالا دیگه میدونم که تا مدتی لندن موندگار خواهم بود و این جای خوشحالی هست، دندونها را تیز میکنم برای کنسرت مشترک کیوسک و رادیوتهران، و یکسری برنامه دیگه که آخر هفته بعد قرار هست اتفاق بیافته. باید از تمام اتفاقهای این مدت بنویسم حالا که پام یکجا بنده و یکجایی دارم که بهش بگم خانه، حالا گیرم که این خانهء سایمون باشه و من هم اتاقی اونجا داشته باشم.

آهنگ اول از سی دی جدید کیوسک، آق “مرتضی”:

گاوهای خوشبین به آينده تو صفِ کارخونهء سوسیسن
بارون نمیاد اینجا،
مرتضی.

ساعت ۹:۳۰ صبح هست ولی ساعت بیدارم نمیکنه، فقط زحمت میکشم و بیدارباش دستم را دراز میکنم و ساعت تلفن را خاموش میکنم تا نکنه سایمون بیدار بشه… این برنامه ای بود که میخواستم امروز،‌یعنی یکشنبه تعطیل باهاش بیدار بشم و سعی کنم زندگی معمولی را از سر بگیرم. اصلا نخوابیدم دیشب. شاید تازه الان شب هست،‌ البته به قول “مرتضی” شاید هم الان صبح هست. نمیدونم گیج خوابم ولی ذهنم حالیش نمیشد که اینجا شب بود و باید میخوابم. به این دردی که تا به حال انقدر بهش دچار نشده بودم غربیها میگوند – جت-لگد- اولین بار هست که جت لگ شدن اینطوری بهم فشار جدی آورده!‌

پریشب نیامده از ونکوور،‌ذوق زده به خودم گفتم که بعد از کار برم بسکتبال هفتگی را بازی کنم ولی خوب نشان به اون نشان که برگشتن در قطار خوابیدم و اگر کمک روزبه همسایه نبود معلوم نبود تا کجا توی قطار خواب میموندم و به خانه حدود ۱۱:۳۰ شب خوابیدم تا حدود ۶ عصر فرداش یا شایدم پس فرداش تخت خوابیدم. بیشتر از یک روز زندگی کرده بودم و حالا باید جوابش را میدادم.

راستی “مرتضی” درسته که لندن هیچ‌وقت بارون نمیاد ولی فکر کنم بد نیست یک چتری تهیه کنم. فکر رگبار گاهی اذیتم میکنه. باشه “مرتضی؟”

  پینوشت: آخر هفته کیوسک و رادیو تهران .در لندن.

آزادي مجتبي ميرطهماسب مبارکا

دوباره زمین زیر پای اهالی شهر وان میلرزه و من گوشی را برمیدارم و تنها کاری که اینروزها از استانبول میتونم بکنم را انجام میدم یعنی تماس تلفنی با پناهنده هایی که میشناسم. نزدیک ۲۰ تا ۳۰ درصد پناهنده‌ها از شهر وان خارج شدند، اونایی که توانایی مالی داشتند یا در شهرهای دیگه آشنایی داشتنداز شهر خارج نشدند.

حمید دیشب بعد از زلزله گوشی را بر نمیداشت. باهاش در  سازمان هلسینکی برای کمک به پناهنده‌ها همکار بودم.
حالا مدتی هست در شهر وان زندگی میکنه،‌از ۵۰ سال سنش گذشته و این چند روز که استانبول بودم باهاش برای رسوندن کمک در تماس بودم. به خاطر تجربش و شناختی که خیلی ‌ها ازش دارند کمکهای زیادی را بین پناهنده‌هایی که در وان موندن کرده.

بالاخره گوشی را صبحی برمیداره، حالش را میپرسم و بدترین فحشهایی که ممکن هست را نثار اوضاع اونجا و زلزله دیشب میکنه، میگه دو ساعت هست که دنبال نانوایی میگردن و نان پیدا نمیکنن. میگه این پنج و شش ریشتر بدتر از هفت ریشتری بود. برام توضیح میده که هنوز کمک لازم هست که به دست پناهنده ها برسه به خصوص خیلی سرد هست و به پتو احتیاج دارند، حمید چند روز پیش میگفت که پتو و غذاهای لازم را در بسته های ۷۰ لیری برای پناهنده‌هایی که میشناسن و لیست کردن میبرن و تحویلشون میدن،‌او با شهرداری هم همکاری میکنه و کمکهای بیشتر را برای پناهجوها میگیرن،  بعد هم به مقداربه کمکی که شده به شماره فاکسی که بهشون دادین یک فکس میفرستن و رسید خریدهای لازم را اونجا مینویسن.

یک کمک ۱۵ هزار یورویی اون اوایل زلزله به دستش میرسه که به ۲۰۰ خانواده اینطوری کمک میکنن در شهر وان. حالا با کمک بچه های کانادا یک پولی جمع شده که میرم این را قسمت اولش را براش بفرستم. شما هم اگر کمکی خواستین بکنین لطفا به من پیغام بزنین تا حساب بانکی یکی از دوستان را که در کانادا لطف کرده و کمک جمع میکنه را براتون بفرستم.

به یک سازمان حقوق بشری ایرانی هم هفته قبل تماس تماس گرفتم و گفتم کمک میفرستین ؟ یا نه که توضیح میدن کمکهاشون برای عده‌ای خاص هست و برای همچین کمکی آمادگی ندارند. به هر دوتاشون در جاهای مختلف برای گزارش‌هاشون کمک کردم و حالا بهشون میگم حداقل من را ساپورت کنین برم وان در ضمن براتون گزارش میفرستم و میفهمیم که کمک به چه کسایی میشه کرد. جواب منفی هست. یکی باید توی هیئت مدیره برای ۲۰۰ دلار بلیط موضوع را مطرح کنه که از من میخواد براشون ایمیل بفرستم و توضیح بدم، چند تا ایمیل رد و بدل میشه و در آخر هیچ جوابی نمیاد..

آمادم که برم وان،‌ به غیر از اینکه برای امروز بلیط هواپیما نیست فکر میکنم که تازه برم اونجا که چی، اونها نان کافی برای خودشون ندارن.

در پنج روزی که تازه برای تحقیق و کار با پناهجوها از کانادا به شهر وان در ترکیه رفته بودم یکی از تجربه‌های ناب زندگیم را داشتم. مردمی مهمان ‌نواز و خونگرم، حسابی یاد ایران من را می‌انداخت. زلزله اینروزها حسابی ناراحت کننده است و امیدوارم کمترین آسیب را هم پناهنده‌های افغان، ایرانی و عراقی در کنار مردم خونگرم شهر وان ببیند.

مردم ترکیه، با کمک توییتر و هَش‌تَگ مخصوص شماره تلفن و ایمیل میدن که “خانهء من خانهء شما“ این میتونه برای اهالی شهر وان نکته خوبی باشه.اما حمل و نقل هم در شهر با مشکل روبرو شده و اصلا اتوبوسی در کار نیست، یکی از خوابگاههای دانشگاه شهر هم خراب شده و خیلی از دانشجوها هم سعی میکنند که شهر را ترک کنند. یکی از دوستهای تُرکم این لینک را برام فرستاد که برای کمک به زلزله زده‌های شهر‌ِ وان ازش استفاده میشه کرد.

 *وان شهری هست که سازمان ملل دفتر امور پناهجویان داره و اکثر پناهنده‌هایی که با قاچاقچی یا اتوبوس به ترکیه میرن اول از همه به این شهر میرسن و بعد با توجه به تعداد پناهجوها در ۳۲ تا شهر  پناهجوپذیر به شهرهای دیگه هم ممکنه فرستاده بشن. البته حساب پناهجوها موقع زلزله کمی جداست، اونها اجازه ندارن که شهر را ترک کنند ولی مهسا بهم گفت که از خانواده‌های پناهجو نشنیده کسی آسیبی دیده باشه.

من بیشتر از همه نگران آن خانواده افغانی هستم که پارسال خانشان رفتم. خانه گِلی  کوچیکی داشتن و با ۶ تا از اعضای خانواده سه سال بود که آنجا زندگی میکردن،‌ همانروزها هم سقف خونشون داشت پایین میامد. امروز را که دیگه نمیدونم چه بلایی سرشون اومده … ولی دلم میخواست اونجا بودم و بهشون دوباره سر میزدم شاید دخترشون که مدرسه نمیتونست بره دوباره یک شعر جدید نوشته باشه و برام بخونه. 

وان شهرِ فراموش شده‌: نامی است که از دوستِ خوبم مُنیره در تورنتو به وام گرفته ام.

چند وقت پیش با سیستم گوجهء تایمری آشنا شدم که برای تمرکز به نظر سیستم مناسبی میرسد. فعلا سه هفته ای هست که امتحانش کردم و کَم کَم احساس میکنم دارد جواب میدهد. دیروز هم در محل کار با همکاران در میانش گذاشتم. امروز هم همکاران عزیز مشغول گوجه‌های سرِکاری هستند.

شما فقط احتیاج به لیستی برای نوشتن کارهایی دارین که میخواین انجام بدین و یک لیست کارهای روزانه بعد هم یک تایمر میخواین تا هر ۲۵ دقیقه را به شما اطلاع بده، نرم افزار رایگانش هم در اینترنت هست. اول کارهایی که میدونید میخواین انجام بدین را در فرم اول بنویسین و بعد این لیست را که هر روز ممکنه بهش موردی اضافه بشه را جدا نگهدارین. بعد هر روز قبل از شروع کارهاتون چند کار از این لیست را انتخاب میکنید و وارد لیست کارهای روزانتون میکنید. بعد میتویند از فرم اول کار را خط بزنید. یک نکتش اینه که کارها را برای انجام در بازه‌ های ۲۵ دقیقه ای انتخاب کنید و در آن ۲۵ دقیقه فقط به آن کار یا گروه از کارهای مربوط تمرکز کنید و بعد ۵ دقیقه استراحت کنید. سعی کنید هر جور شده فضاتون را عوض کنید یا از پشت کامپیوتر بلند بشین. نرم افزارهای مختلفی هم برای این کار هست تا شما را وادار کنه که کمی واقعا استراحت کنید تا برای بقیه روز فرصت کاری داشته باشین این سیستم برای درس خواندن یا کار کردن های در بازه هشت ساعته خیلی مناسب به نظر میرسد.

یکی از همکاران اومده میگه: استراحت ۵ دقیقه ای گوجه ای هست. . باید پاشی

در روستایی دور، جایی که پای هیچ توریستِ پرتقالی‌ بهش نمیرسد، روستایی است به اسم گوموشلوک که رقاصان، خواننده‌ها، موزیک دانان ، عکاسان و فیلمسازان و هر چی آدمِ باحالِ تُرک هست سالهایِ سال هست که یک ماه در سال در اونجا که زیباترین غروب خورشید را در منطقه داره دور هم جمع میشوند.

هنرمندانِ تُرک با همکاری جغرافی‌دانان زبردستشان این روستا را از نقشهء جغرافیا سالها پیش پاک کردند تا پای هیچ توریستِ پرتقالی به آنجا نرسد. اونها با تاریخ آشنا هستند و میدونند که اگر پای پرتقالی ها به اونجا برسد دیگه هیچ‌وقت گوموشلوک،‌  گوموشلوک نمی‌ماند.

یکی از مسافرهای این روستا نقاشی است که فالگیرِِ، یا شاید فالگیری است که نقاشِِ، اول قهوهء ترک را دم می‌گذارد،  بعد وَردستش که یک عاشیق واقعی است، قُپوزش را کوک میکنه و بعد عاشقانه با سازش مینوازد ومیرقصد. وقتی که قهوه را خوردی، آوازی میخوند و فالِت را میگیرد، بعد پیشبند نقاشیش را تنش میکند و روی یک پیرهن سفید طرح فالت را نقش میزند تا همیشهء همیشه یادت باشد که اون شبهایی که گوموشلوک بودی فالت چی بود و چقدر خوش‌شانس بودی که غروب را بدون حضور توریستهای پرتقالی از گوموشلوک دیدی.

دیروز یک خانه جدید دیدیم، امروزم یکی دیگه که یک آقای آژانسِِ توپولی مجبور شد به خاطر خراب بودن ‌آسانسور چهار‌طبقه بره بالا و عرق کنه و حتی سطل آب  و  جاروی خانمی که اونجا را تمیز میکنه را برای اینکه من نبرم خودش یک طبقه بالا ببره. من خونه دیروز را بیشتر دوست داشتم. هم‌خونه نزدیک بود تنبلی کنه و و کار را بهانه کنه و نیاد و بهانش هم دوری جا بود. با هر شامورتی که بود راضیش کردم که بریم،‌خیلی مزه داد وقتی دیدیم همسایگی خیلی خوب و قیمت خیلی مناسبی در این لندن گرون گیرمون اومده.

من را یاد خانه دایی‌جان در ایران انداخت نزدیک تئاتر گلریز،‌خیابانِ مُدبر زندگی میکردن. خانه خیلی ساده هست ولی امکانات لازم را داره. نزدیک در ورودی یک آشپزخانه بزرگی هست که میشه یک میز نُقلی برای غذا خوردن یک گوشه‌ءای گذاشت.  بعد یک راهرو که به اتاق پذیرایی میره و یک راه‌پله ای که به اتاقهای بزرگ خواب میره و زیرش میشه دوتا دوچرخه پارک کرد.

یک حیاط نقلی هم داره که دلم میخواد دورش را یک سری گل و گیاه و بوته بکارم. مثلا یک قسمتش را دوست دارم گوجه بکارم. گوجه هایی که فعلا در محل کار با همکارام بهشون آب میدیم و بوی برگش هر وقت که دست بهشون میزنم حسابی کِیفم را کوک میکنه.

سایمون، همخونهء موقتم دیشب پیش دوست دخترش موند و این خودش باعث شد که قرارِ صبح زود قهوه خوردنی درکار نباشه و کمی دیرتر صبح راه بیافتم تا آقای توپولی خانهء ای در همان حوالی را نشانم بده. هوا هم اینروزها خیلی خوبه و واجب کفایی هست که آخر این هفته به کنار دریا رفت، شاید بشه از آخرین هوای خوب لندن لذت برد.

بیست دقیقه شد، دارم به فریدون فرخزاد گوش میدم، داره از تهران میخونه،  ”شهر من،  دلم هوای تو را دارد، عشق من چون باران روی آسمانَت میبارد” رسیدم به محل کار جدیدم که از جمعهء همین هفته از کنار ترافلگار به اینجا منتقل میشه.  این عالیه! فعلا باید سوار مترو بشم، مترویی که در لندن بهش تًیوب میگن.

کتاب را کنار میگذارم‌. میخوام اولین اتوبوس گردیم را حسابی جشن بگیرم و خیابونها و مردم را نگاه کنم.
بالاخره باسن را گذاشتم روی زمین و بعد از دو سال دارم یک جایی ساکن میشم. یک جایی که میتونم بگم برای حداقل یک سال خانه و زندگی و پایگاه من خواهد بود. مدتها بود واژه خانه برام دیگه مفهومش را از دست داده بود ولی حالا میتونم بگم دیشب یک خانه پیدا کردم و دوباره از دیشب حس کردم استقلال دارم.
پیدا کردن خانه کار سختی بود، اولش که پیش یکی از دوستهای خیلی صمیمی و قدیمی بودم که یک جورایی همیشه برام سرلوحه خیلی از فعالیتهام بوده، خودش، مادرش و خوانوادش. قرار بود از انگلستان به آمریکا برای پروژه‌ای بره و من هم به اتاقش نقل مکان کنم و با یک وبلاگ‌نویس دوست‌داشتنی همخونه بشم و میخواستم این جای پای اون گذاشتن (هر چند پام جا نمیشه) را ادامه بدم ولی خوشبختانه برنامش عوض شد و با اینکه توی دردسر افتادم برای خونه پیدا کردن ولی موندنش در شهر حسابی خوش‌آیند بود.

فعلا تونستم یک خانه موقتی پیدا کنم، برای یک ماه، ‌ولی در محله ای که خیلی دوست داشتنی و زنده هست، یعنی هکنی،‌حالا گیرم که تمام شلوغی‌های اخیر از اونجا شروع شده باشه. این راه را خیلی پیشنهاد میکنم، یعنی در محله ای دوست داری زندگی کنی، یک اتاق رزرو کنی، به خصوص اگر بتونی خوش‌شانس باشی و یک همخونه خوب مثل سایمون پیدا کنی که ده سال باشه در این منطقه داره زندگی میکنه.
سایمون را با استفاده از این وبسایت پیدا کردم، وبسایت ایر‌بی‌اندبی شبیه خانه یابی هست که جون میده برای پیدا کردن خانه در کوتاه‌مدت،‌شما یک پروفایل آنلاین میسیازین و با استفاده از فیس‌بوک تبارک ‌الله، از اونجا دنبال خانه و منطقه ای که دوست دارین میگردین ولی نکته خیلی مهم اینه که اول با توجه به نزدیکی محل کار یا درستون، محلی که دوست دارین را انتخاب کنید.

وقتی میامدم لندن خیلی انتظار نداشتم که با این شهر رابطه خوبی برقرار کنم، ولی با این منطقه تونستم. حالا هم دنبال یک خانه دو اتاقه میگردم تا با یک دوست تازه آشنا کوچ کنیم اونجا، ولی خانه پیدا کردن اصلا به اندازه کانادا راحت نیست. کریگزلیست خیلی استفاده نمیشه هرچند یک سیستمی به اسم گام‌تری دارند که شبیه اون هست ولی معمولا میری سراغ مشاور املاک. اینروزها هم بازار اجاره خانه داغ شده و اصلا خانه پیدا نمیشه، هفته پیش شش تا مشاوراملاکی رفتم و فقط یکیشون خانه آماده داشتند. قیمتها هم که حسابی رفتن بالا.
بعداز اینکه که از طریق وبسایت خانه را برای یک ماه گرفتم،‌ تلفن سایمون را در اختیارم گذاشت باهاش قرار گذاشتم و قرار شد که عصر همانروز هم دیگه را ببینیم. شب که بهش زنگ زدم بهم گفت که شام نخورم که برام پیتزا و آبجو گذاشته. خلاصه انتظار پذیرایی نداشتم و حسابی بهم پیتزای دیشب چسبید. خانه را نشام داد به همراه تراس دوست داشتنی ،‌خانه پر از صفحه های موسیقی هست که قبلا که سایمون دی‌جی میکرده ازشون استفاده میکرده. حالا هم در سازمانی به اسم ریدینگ‌گروپ کار میکنه.

خوب چهل دقیقه اتوبوس سوازی من تمام شد به میدان ترافلگار رسیدم، میپرم از اتوبوس پایین تا روز اول استقلالم را بقیه جشنش را بگیرم.

روز پنجشنبه ساعت ۶:۳۰ عصر، ۱۸ آگوست در لندن، برنامه ای در مورد سانسور فرهنگی در ایران برگزار خواهد شد. این برنامه در چهارقسمت به سانسور در زمینه های موسیقی، فیلم،‌ تئاتر و انتشارات کتاب و مجلات خواهد پرداخت. تا به حال بیشتر بحثهای سانسور در ایران در مورد اینترنت و فضای سایبری بوده است اما این برنامه که با همکاری بنیاد رسانه‌های خرد و آرتیکل ۱۹ برگزار می‌شود بر روی  سانسور فرهنگی در ایران تمرکز دارد.

این برنامه رونمایی از تحقیقی خواهد بود که توسط بنیاد رسانه‌های خرد آماده شده است و همچنین رونمایی از وبسایت جدیدی در سازمان آرتیکل ۱۹ است. علی‌اصغر رمضان‌پور که در دوره وزارت  احمد مسجد جامعی،‌ معاون فرهنگی وزیر ارشاد و همین‌طور رئیس نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران بوده است، عقیده دارد سانسور فرهنگی یک نسل کشی فرهنگی در ایران است که حتی باعث حذف فیزیکی نویسندگان و ناشران مستقل شده است. او یکی از سخنران‌های این گردهمایی است که در مورد سانسور حوزه نشر سخن خواهد گفت. در قسمت دیگری از این برنامه  آنت هنمن  نمایشی در مورد ایران اجرا خواهد کرد که با یک سخنرانی در مورد سانسور در حوزه تئاتر همراه است.  بیژن موسوی موزیسین ایرانی نیز قطعاتی از موسیقی خود را اجرا می‌کند و سخنران این بخش برانون رابرتسون پژوهشگر موزیک زیرزمینی خواهد بود. در بخش سینما نیز پرویز جاهد، منتقد فیلم و فیلمساز در مورد سانسور سینما سخنرانی خواهد کرد.

برای شرکت در این برنامه کافی است در این لینک اسم خود را وارد کنید تا بلیط مجانی شما برای برنامه پنج‌شنبه ثبت شود. لینک فیس‌بوک

زمانی که به عنوان دانشجو به ونکوور کانادا رفتم و در آنجا توانستم با الهام از رادیو زمانه و چند رسانه دیگر با دوستانم با راه اندازی پادکست دانشجویی کافه رادیو ، آنرا دستمایهء کارهای اجتماعی خود کنیم. آن زمان رادیو زمانه الهام بخش بود و خودباوری عدهء ای دانشجوی دور از ایران را برای کار رسانه ای بالا برد.

هنگامی که به خاطر همکاری با قسمت «ایرانیان کانادا»، توانستم تجربه مثبت شهروند خبرنگاری را با گزارش از ونکوور تجربه کنم و اینگونه پا به دنیای رسانه های نو بکذارم. و شاید مهترین تاثیر رادیو زمانه، وقتی بود که به عنوان اکتیویست اجتماعی در سالگرد جنبش سبز برای کار تحقیقاتی و اکتیویستی با پناهجویان فارسی‌زبان به ترکیه می رفتم. گزارش های رادیو زمانه از پناهجویان ترکیه پا گذاشتن به دنیای ناشناخته را برایم آسانتر میکرد.

در اینروزها که هر شهروند یک رسانه است و رسانه های فارسی تازه‌ای پا به عرصه گذاشته اند. شاید ابتکاری دیگر لازم هست تا زمانه را به روزهای اوج خود بازگرداند. روزهایی که بیشتر برازندهء رسانهء این زمانه باشد. روزهایی که رادیو زمانه پیشروی حرکتهای نوی بیشتری باشد. آیا پنجمین سالگرد تولد زمانه، تولدی دوباره برای این رسانه خواهد بود؟ من که اینگونه آرزو میکنم.